Ik word nog steeds een beetje stil als ik iemand mijn sieraad zie dragen. Alsof er op dat moment iets af is. Iets wat in mijn hoofd en in mijn handen begon, leeft nu verder op iemands huid. Dat is het mooiste wat er is.
Al sinds ik klein ben, ben ik gefascineerd door hoe een klein stukje goud of een enkele steen iemand ineens rechterop kan laten lopen. Hoe het licht vangt, hoe het beweegt, hoe het precies op dat moment zegt: jij mag er zijn, precies zoals je bent.
Daarom maak ik geen massa. Ik maak stukken die bedoeld zijn om gedragen te worden door mensen die iets te vieren hebben, of juist iets te troosten. Een nieuw begin, een herinnering, een stille ik-ben-trots-op-mezelf. Soms groot en opvallend, soms zo subtiel dat alleen jij weet wat het betekent.
Elk sieraad ontstaat hier, in mijn atelier. Met de hand geschetst, met zorg gekozen stenen, met tijd. Want als jij het draagt, wil ik dat je het voelt. Niet alleen op je huid, maar een beetje vanbinnen. Dat je even glimlacht als je in de spiegel kijkt. Dat je je gezien voelt. Geliefd. Krachtig. Mooi.
Want dat is wat ik het allerliefste doe: mensen laten stralen door iets wat ik met liefde heb gemaakt.
Dank je wel dat je hier bent. Misschien hangt jouw stukje geluk hier wel te wachten.
